Mosteiro de San Xoán de Poio
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
| 
Abandonamos por unhas horas Pontevedra para coñecer un dos monumentos máis emblemáticos da costa pontevedresa situado ademais nun precioso alto que domina a ría.
A saída de Pontevedra, cruzando o río Lérez, realízase pola ponte da Barca, que xunto co do Burgo constitúen as pontes máis veteranas de Pontevedra. Seguimos pola C-550 en dirección Sanxenxo e a uns 3 quilómetros estaremos no veciño concello de Poio, case unha prolongación da capital. Na mesma estrada, á dereita, veremos o desvío que nos leva directamente ao monumental Mosteiro situado nun alto que nos permitirá ver un dos máis características paisaxes da ría.
A tradición atribúe a fundación do Mosteiro a San Fructuoso e aínda que as súas orixes sonnos descoñecidos sábese que xa existía no ano 942. A partir de século XII o mosteiro enriqueceuse con numerosos privilexios e doazóns reais. No século XVI vive o mosteiro un período de esplendor edificatorio e cultural, constrúese o Claustro das Procesións e en 1548 fúndase o Colexio Maior de Teoloxía no que chegaría a ensinar o Pai Feijoo. O seu esplendor increméntase no século XVII ao aumentar as rendas coa chegada do millo - basta contemplar o xigantesco hórreo- o que permite a edificación do novo templo terminado en 1708 e o Claustro das Laranxeiras. A desamortización de Mendizabal marca a súa decadencia e en 1935 os monxes bieitos abandonan o Mosteiro ata 1890 data da chegada dos relixiosos da Orde da Mercé que realizaron a restauración das partes desfeitas e un anexo con 300 habitacións destinado a acoller o Seminario de Filosofía e Teoloxía. Cando o Seminario trasládase a Salamanca quedan as novas instalacións baleiras e tras barallar diversas posibilidades de uso terminan convertidas na actual Hospedería.
O notable conxunto está formado en realidade por dous mosteiros: o antigo convento bieito, coa súa igrexa, os claustros do cruceiro e das procesións e demais dependencias e o moderno, mercedario, con dous patios e unha capela.
A igrexa construída no século XVII reflexa o gusto pola conxunción de formas clasicistas e barrocas. No seu interior existe un belo retablo do século XVIII, de estilo churrigueresco, e na nave esquerda está o sepulcro de Santa Trahamunda - avogada da saudade- que sendo cativa en terra de mouros liberouna o señor e tróuxoa nunha barca de pedra.
Deben visitarse: o claustro das procesións - de finais do século XVI, con arcos redondos, bóvedas de crucería e un precioso xardín no centro presidido por unha fonte; a escaleira de honra de construción barroca que, sen estribos nin arcos, dá a impresión que estea montada ao aire; o claustro do cruceiro onde poderán admirar o monumental mosaico “O Camiño de Santiago” obra do artista checo Antoine Machourek que plasma con admirable mestría as escenas tradicionais da historia do Camiño e os seus monumentos máis importantes.
Nos xardíns e campos adxacentes ao Mosteiro de Poio, atópase un hórreo considerado como un dos de maior lonxitude de toda Galicia.
O Mosteiro conta demais, como centro erudito e cultural, cunha das mellores bibliotecas de Galicia con miles de volumes, moitos deles de singular rareza e valor. En 1958 o bibliófilo ourensán Antonio Rei Soto doará ao mosteiro a súa colección que ocupa un lugar especial e é rica en xoias bibliográficas e en obras de historia e literatura galegas.
A saída de Pontevedra, cruzando o río Lérez, realízase pola ponte da Barca, que xunto co do Burgo constitúen as pontes máis veteranas de Pontevedra. Seguimos pola C-550 en dirección Sanxenxo e a uns 3 quilómetros estaremos no veciño concello de Poio, case unha prolongación da capital. Na mesma estrada, á dereita, veremos o desvío que nos leva directamente ao monumental Mosteiro situado nun alto que nos permitirá ver un dos máis características paisaxes da ría.
A tradición atribúe a fundación do Mosteiro a San Fructuoso e aínda que as súas orixes sonnos descoñecidos sábese que xa existía no ano 942. A partir de século XII o mosteiro enriqueceuse con numerosos privilexios e doazóns reais. No século XVI vive o mosteiro un período de esplendor edificatorio e cultural, constrúese o Claustro das Procesións e en 1548 fúndase o Colexio Maior de Teoloxía no que chegaría a ensinar o Pai Feijoo. O seu esplendor increméntase no século XVII ao aumentar as rendas coa chegada do millo - basta contemplar o xigantesco hórreo- o que permite a edificación do novo templo terminado en 1708 e o Claustro das Laranxeiras. A desamortización de Mendizabal marca a súa decadencia e en 1935 os monxes bieitos abandonan o Mosteiro ata 1890 data da chegada dos relixiosos da Orde da Mercé que realizaron a restauración das partes desfeitas e un anexo con 300 habitacións destinado a acoller o Seminario de Filosofía e Teoloxía. Cando o Seminario trasládase a Salamanca quedan as novas instalacións baleiras e tras barallar diversas posibilidades de uso terminan convertidas na actual Hospedería.
O notable conxunto está formado en realidade por dous mosteiros: o antigo convento bieito, coa súa igrexa, os claustros do cruceiro e das procesións e demais dependencias e o moderno, mercedario, con dous patios e unha capela.
A igrexa construída no século XVII reflexa o gusto pola conxunción de formas clasicistas e barrocas. No seu interior existe un belo retablo do século XVIII, de estilo churrigueresco, e na nave esquerda está o sepulcro de Santa Trahamunda - avogada da saudade- que sendo cativa en terra de mouros liberouna o señor e tróuxoa nunha barca de pedra.
Deben visitarse: o claustro das procesións - de finais do século XVI, con arcos redondos, bóvedas de crucería e un precioso xardín no centro presidido por unha fonte; a escaleira de honra de construción barroca que, sen estribos nin arcos, dá a impresión que estea montada ao aire; o claustro do cruceiro onde poderán admirar o monumental mosaico “O Camiño de Santiago” obra do artista checo Antoine Machourek que plasma con admirable mestría as escenas tradicionais da historia do Camiño e os seus monumentos máis importantes.
Nos xardíns e campos adxacentes ao Mosteiro de Poio, atópase un hórreo considerado como un dos de maior lonxitude de toda Galicia.
O Mosteiro conta demais, como centro erudito e cultural, cunha das mellores bibliotecas de Galicia con miles de volumes, moitos deles de singular rareza e valor. En 1958 o bibliófilo ourensán Antonio Rei Soto doará ao mosteiro a súa colección que ocupa un lugar especial e é rica en xoias bibliográficas e en obras de historia e literatura galegas.
